این تن که تو آلوده خواندی اش خود می داند که در بهت خشم های خویش چگونه شکسته است.

گمت کند همان است که اگر زیاد باشی حیفت می کند

• این روزها ابریم آنقدر می بارم که چشم هایم از بغض خویش میترسند  این روز ها سکوت که میکنم پشت هر واژه دیوی می یابم و سکوتم میان تلخی یک احساس مشت به تنهایی ام می کوبد

کاش میشد میان ماندن و رفتن حفره ای برای فرار یافت.

هر روز با انبوهی از غم های کوچک

گم می شوم در بین آدم های کوچک

گلبرگ ها هم پاکی ام را می شناسند

مثل تموم  قطره شبنم های کوچک

غم های من اندازه صحرا بزرگ است

من را نمی فهمند ادم های کوچک

میترسم بیش از حد تنها بمانم میان این همه عبور

عبور هایی تهی

قلم کجاست کاش حس لمسش اسان تر از نوشتنش بود از که بنویسم ازآوار حضورم میان باور هایم و یا اشکهایی که قسمت  شانه های غم شده  چگونه بهراسم از زندگی

با عبور های ممنوع چگونه خود را رهایی بخشم از خشم و تقدس هر شروع مرا چگونه به پایان خواهد کشاند       کاش دلیلی بر بهت تنهایی ام بود تا خشمم را میان دو شکاف دیوار کنم بر فریاد       کاش